Kültür-Sanat
Şıpsevdi (Love is…) Sakızlarındaki Karikatürlerin Ardındaki Gerçek Aşk Hikayesi
Bir sakız kâğıdının üzerinde, iki yuvarlak kafalı karakterin sade ama içten bir cümleyle anlattığı duygu. Kimimiz için çocukluk anısı, kimimiz için ilk masum flörtlerin sessiz eşlikçisi. “Love is… birlikte susabilmektir”, “Love is… onun son kurabiyesini ona bırakmaktır” gibi cümlelerle hafızalara kazınan Şıpsevdi (Love is…) karikatürleri, yıllarca romantizmin en sade hâli olarak görüldü.
Ama bu minik çizimlerin ardında, gerçekten yaşanmış; mutluluğu, hastalığı, kaybı ve umudu aynı anda barındıran, fazlasıyla insani bir aşk hikâyesi yatıyor. Üstelik bu hikâye, karikatürlerde anlatılan romantizmin hiç de abartı olmadığını kanıtlar nitelikte.
Bir flört dili olarak çizimler
Her şey, Yeni Zelanda doğumlu bir kadın olan Kim Grove ile İtalyan asıllı bir mühendis olan Roberto Casali arasında başlayan sıradan ama derin bir aşkla başlıyor.
Kim Grove, duygularını kelimelerle anlatmakta zorlanan biriydi. Aşkını göstermek için uzun mektuplar yazmak ya da büyük jestler yapmak yerine, kalemini eline alıyor ve küçük çizimler yapıyordu. Bu çizimler, bugünkü Love is… karakterlerinin ilk hâlleriydi: çıplak, yuvarlak kafalı, saçsız, abartısız iki insan figürü.
Kim, bu çizimleri minik notlarla tamamlıyordu. “Aşk… onun elini tuttuğunda dünyanın durmasıdır” gibi cümleler, bir sakız kâğıdına sığacak kadar kısa ama kalbe dokunacak kadar güçlüydü.
Bu çizimler hiçbir zaman başkaları için yapılmamıştı. Kim, onları Roberto’ya bırakıyordu:
- Yastığının altına
- Ceketinin cebine
- Eldivenlerinin içine
- Bazen de mutfakta bir çekmecenin köşesine
Bunlar birer hediye değil, bir flört dilinin parçasıydı. Kim, aşkını böyle anlatıyordu.
Çizimlerin işe yaraması
Bu sessiz ve yaratıcı flört karşılıksız kalmadı. Roberto, Kim’in çizimlerinde kendini buldu. Çünkü bu karikatürler bir “ideal aşk” anlatmıyordu; küçük anları, gündelik yakınlıkları, sıradan ama değerli detayları öne çıkarıyordu.
Bir süre sonra Kim ve Roberto evlendiler. Kim için bu çizimler artık sadece flört aracı değildi; birlikte kurdukları hayatın küçük günlük notlarıydı.
Fakat hikâye burada bitmedi. Aslında tam bu noktada, Love is… evreni dünyaya açılmaya başladı.
Şıpsevdi Love is… dünyayla tanışıyor
1970 yılında Kim’in çizimleri bir şekilde Time dergisinin dikkatini çekti. Dergide yayımlanan Love is… karikatürleri, beklenmedik bir ilgi gördü. İnsanlar bu çizimlerde kendilerini buluyordu.
Çünkü bu karikatürler:
- Aşırı romantik değildi
- Gösterişli değildi
- “Mükemmel ilişki” masalı anlatmıyordu
Tam tersine, aşkı küçük jestler ve gündelik fedakârlıklar üzerinden tanımlıyordu.
1970’lerin başında Love is… karikatürleri dünya çapında gazetelerde, dergilerde ve takvimlerde yayımlanmaya başladı. Çift, popülerliğin zirvesine ulaştığında yılda yaklaşık 4–5 milyon sterlin gelir elde ediyordu.
Ama Kim ve Roberto için bu iş hâlâ paradan çok, hikâye meselesiydi. Çünkü her çizimin merkezinde hâlâ “biz” vardı.
Aşkın sınandığı yer: Hastalık
Masal gibi görünen bu hikâye, evlilikten yaklaşık beş yıl sonra sert bir gerçekle sarsıldı. Roberto Casali’ye kanser teşhisi konuldu.
İşte Love is… karikatürlerinin arkasındaki hikâyeyi gerçekten unutulmaz kılan nokta da burasıdır.
Kim, o güne kadar çizimlerini bizzat yapıyordu. Ancak Roberto’nun hastalığı ilerledikçe, Kim onunla daha fazla vakit geçirmek istedi. Çizim masasından kalkıp, eşinin yanında olmak istiyordu.
Bu nedenle İngiliz çizer Bill Asprey ile anlaştı. Asprey, Kim’in stiline sadık kalarak çizimlere devam edecekti. 1975’ten itibaren Love is… karikatürleri renkli hâle geldi ve Asprey tarafından çizilmeye başlandı.
Kim’in bu kararı, çizimlerin merkezindeki “aşk” temasının aslında bir pazarlama unsuru değil, gerçek bir yaşam tercihi olduğunu gösteriyordu.
Ölümden sonra bile devam eden bir bağ
Roberto Casali, 1976 yılında hayatını kaybetti. Bu, Kim için sadece eşini değil, hayat arkadaşını kaybetmek anlamına geliyordu.
Ama bu hikâyede sıra dışı bir detay daha vardı.
Roberto hayattayken, ileride çocuk sahibi olabilme ihtimaline karşı sperm dondurmuştu. Roberto’nun ölümünden sonra Kim, bu sayede hamile kaldı ve 1977 yılında bir oğulları dünyaya geldi.
Bu olay, Love is… karikatürlerinin anlamını daha da derinleştirdi. Çünkü artık bu çizimler yalnızca romantik bir aşkın değil, zamana ve ölüme direnen bir bağın simgesiydi.
Ne yazık ki hikâye burada da acı bir şekilde devam etti. Kim Grove, oğlunun yalnızca 20 yaşını görebildi. 1997 yılında kemik ve karaciğer kanseri nedeniyle hayatını kaybetti.
Şıpsevdi (Love is…) Sakızları Neden bu kadar etkiliydi?
Love is… karikatürleri onlarca yıl boyunca milyonlarca insanın kalbine dokundu. Bunun sebebi çizimlerin “sevimli” olması değildi.
Asıl sebep şuydu:
- Aşkı büyük sözlerle değil, küçük davranışlarla anlatıyordu
- “Mükemmel ilişki” değil, “gerçek ilişki” sunuyordu
- Herkesin kendi hayatından bir parça bulabileceği kadar sade ve evrenseldi
Kim’in Roberto için çizdiği notlar, zamanla insanların birbirine “seni seviyorum” demesinin en yalın yollarından biri hâline geldi.
Şıpsevdi sakızları ve popüler kültür
Love is… karikatürleri daha sonra sakızların içine girdiğinde, hikâyenin duygusal derinliği bilinmiyordu belki ama etkisi aynıydı. Özellikle Türkiye’de “Şıpsevdi” adıyla bilinen sakızlar, bir kuşağın hafızasında bu çizimleri romantizmin simgesi hâline getirdi.
Bir sakızdan çıkan küçük bir kâğıt, bazen bir ilişkiye başlamak için bahane oldu, bazen barışmak için.
Brooklyn Beckham Ailesiyle Neden Küstü? Beckham Ailesindeki Krizin Perde Arkası
Sonuç: Küçük çizimlere sığan büyük bir hayat
Şıpsevdi (Love is…) karikatürleri, bir reklam fikri olarak doğmadı. Bir marka toplantısında tasarlanmadı. Bir pazarlama stratejisinin ürünü değildi.
Onlar, bir kadının sevdiği adama “seni seviyorum” demek için bulduğu en sade yoldu.
Belki de bu yüzden hâlâ etkiliyorlar. Çünkü arkasında gerçek bir hayat, gerçek bir hastalık, gerçek bir kayıp ve gerçek bir umut var.
Bir sakız kâğıdına sığan o cümleler, aslında şunu fısıldıyor:
Love is… her şeye rağmen sevebilmektir.